ثبت نام

    ورود    

     
Skip Navigation Links
صفحه اصلی
استان ماExpand استان ما
اطلاع رسانيExpand اطلاع رساني
هنرمندانExpand هنرمندان
منابع محتواييExpand منابع محتوايي
اتاق فكرExpand اتاق فكر
فعاليت هاExpand فعاليت ها
تولیدات حوزهExpand تولیدات حوزه
ارتباط با ماExpand ارتباط با ما
::خدمات میز خدمت حوزه هنری::
تاریخ انتشار  :  10:56 صبح ۱۳۹۳/۷/۷
تعداد بازدید  :  2166
Print
   
انتقال مفهوم در تئاتر با پرداخت مناسب

. طبیعتا انتظار می رود به فراخور این بیست و هشت سال شاهد تحولات گسترده و قدرتمندی در این حوزه

جعفر نورمحمدی را همه ی تئاتری ها می شناسند. می توان او را از بانیان اصلی تئاتر استان دانست. اغلب هنرمندان با استعدادی که پس از او در این عرصه فعالیت داشته اند، به نحوی از دانش و تجربه ی او بهره برده اند. رقص آتش آخرین نمایشی است که نورمحمدی آن را به روی صحنه برد اما پس از آن وارد جرگه فیلمسازی شد و این روزها را در پایتخت به سر می برد. حضور او در جشنواره بیست و هشتم تئاتر استانی برای تماشای اجراها بهانه  و اتفاق خوبی برای یک مصاحبه-هرچند کوتاه-است.

-جشنواره را چطور می بینید؟

بیست و هشت سال عمر بالایی برای یک رخداد و یک اتفاق هنری است. طبیعتا انتظار می رود به فراخور این بیست و هشت سال شاهد تحولات گسترده و قدرتمندی در این حوزه باشیم. شاید به بخشی از این معنا دست پیدا کرده باشیم اما وقتی این دوره را با دقت بررسی می کنیم می بینیم که تسریع در روند برگزاری و فشردگی در زمان اجرای نمایش ها به گروه های نمایشی ضربه می زند. به هر حال احساس می کنم که حلقه مفقوده ی جشنواره استانی هنوز پیدا نشده و هدف از برگزاری جشنواره به طور کلی مشخص نیست. اینکه گروه های نمایشی چه چیزی را پیگیری می کنند و به دنبال چه هدفی هستند.

مسئله ی دیگر این است که ما باید به دنبال ایجاد گروه های نمایشی در دیگر شهرستان ها باشیم. شهرستان هایی که حتی یک گروه نمایشی ندارند و باید برای آنها بستری فراهم شود. متاسفانه جشنواره همچنان با همین سه چهار شهرستان برگزار می شود. هرچند که در این سالیان به اصل ارتباط با مخاطب نزدیک شده ایم اما هنوز این مسئله فراگیر نشده است.

-چقدر با این صحبت موافقید که جشنواره محلی برای رونمایی از استعدادهاست؟

یکی از فواید برگزاری جشنواره استانی این است -که اگر یک بستر اساسی فراهم شود- استعدادهای تازه در جشنواره رونمایی می شوند. نحوه ی استفاده از این استعدادها در آینده هم مهم است. اگر ما نتوانیم شرایط لازمی برای این افراد مهیا کنیم قطعا در دوره های بعدی جشنواره و عرصه ی تئاتر به بوته فراموشی سپرده می شوند.

باید ساختاری برای استعدادیابی تعریف شود. اغلب افراد با تلاش و همت خود در این عرصه فعالیت می کنند. بنابراین جشنواره در یک کلام ویژه ی این افراد است.

-چه صحبتی با گروه های نمایشی دارید؟

همین که این بیست و هشت دوره مرتب برگزار شده و هر سال گروه ها توانمندی های خود را به نمایش می گذارند از نکات مثبت و قابل تقدیر است اما این مسئله در کلیت تئاتر استان مقطعی است و جشنواره هم بعد از برگزاری به سرعت در ذهن ها فراموش می شود.

باید آن تعامل و ارتباط بین گروه های نمایشی و در بین مخاطب و اثر وجود داشته باشد. ساختار تشکیلاتی هم از دیگر مسائلی است که باید مورد توجه گروه ها قرار بگیرد، چون وقتی که ساختاری برای گروه تعریف شود، به تبع آن نظم و برنامه ریزی محور کار آنها می شود و آن وقت است که می شود گفت گروهی منسجم و قدرتمند در استان وجود دارد.

-پیام شما به جشنواره بیست و هشتم؟

تئاتر یک زبان جهانی است. مهم نیست که در چه بوم و زیستگاهی هستیم، این مسئله از این جهت اهمیت دارد که هنرمند می تواند درباره جنگ، عشق، عدالت، آزادی و بسیاری از این مسائل کلی بپردازد، چون همه ی این مفاهیم در همه جای جهان وجود دارد. همه ی جهان اثر محلی و بومی وجود دارد اما مفاهیم همان ها هستند. هر کدام از این مفاهیم دست مایه تئاتری ها باشد در هر جایی می توان آن را اجرا کرد. تنها پرداخت یک اثر و شیوه ی اجرایی آن است که به انتقال اثر کمک می کند.


نظر شما
نام
ایمیل
متن نظر
  ارسال

تمام حقوق اين سايت متعلق به حوزه هنري استان ايلام مي باشد | نقشه سايت